دين اسلام به عنوان مجموعه اي از دستورات، احکام، عقايد، اخلاق، مستحبات، مکروهات و مباحات يک مجموعه واحد و کل به هم پيوسته را در جهت رسالتي خاص پيگيري ميکند. نگاه اسلام به دنيا نه به صورت يک قفس که انسان در آن زنداني ميباشد که تنها راه سعادت را دست کشيدن از هر گونه فعاليت دنيوي بداند و نه آن چنان آخرت را با دنيا جمع ببندد که نتيجه عملي آن حذف آخرت و يا تفسيرهاي مادي از بهشت و جهنم شود و مأواي نهايي انسان را اين عالم خاکي قرار دهد. دنيا به صورت مقدمه براي آخرت و مزرعه اي براي کشت و روحي براي تن ايفاي نقش ميکند و در حقيقت آنچه در آخرت به سراغ فرد مي آيد چيزي نيست جز همان صورت اعمال او. دين اسلام با اين نگاه به دنيا و آخرت براي انسان نازل شده است تا او را به کمال برساند.

از اولين دلايل و نيز نشانه هاي تحجر نگاه نادرست به دنيا و آخرت و به تبع آن نقش دين در اين ميان است. نگاه به دنيا به عنوان موجودي رذيله و شر و مانع کمال انساني و سعي در حذف دنيا از زندگي انسان به جاي تعريف رابطه درست بين انسان و دنيا، عدم تفاوت گذاشتن بين دنياپرستي از يک طرف و وظايف و حقوق اجتماعي از طرف ديگر، گسترش محدوده دنياگرايي به حوزه دغدغه هاي والاي انساني-اجتماعي، گوشه نشيني و عزلت هاي افراطي به بهانه خودسازي، عدم تحرک و عکس العمل نسبت به اتفاقات دنيا به سبب پست ديدن اين امور، تصور دين به عنوان امري مقدس که ورود به روابط انسانها با هم و انسان با دنيا شايسته اش نباشد در حالي که دين اصولا براي سامان دادن وضعيت انسان در تمام عرصه هاي دنيوي و اخروي نازل شده است.

|این نوشتار با موضوع بررسی تحجر در پست های بعدی ادامه میابد...|
|لینک:این پست در باز|