هر حکومتی برای خود آرمان‌ها و اهدافی دارد که برای تحقق آنها یکسری ابزارها و قالب‌ها را اختیار می‌کند.
 
انقلاب اسلامی ایران نیز با اهدافی والا جهت تحقق اسلام ناب محمدی(ص) در عصر حاضر با رهبری امام امت روح الله کبیر و پیروی توده‌های مستضعف جامعه به جمهوری اسلامی نائل شد. جمهوری اسلامی‌ای که اصول و ساز و کارهای کلان رسیدن به آرمان‌هایش را در قانون اساسی مشخص کرده است، ساز و کارهایی که اصلاح خودش نیز در آن در نظر گرفته شده است.
 
اما مسئله اینجاست که دایه‌های مهربان‌تر از مادری* امروز برای جمهوری اسلامی پیدا گشته‌اند که می‌خواهند با میان‌بر زدن -شما بخوانید دور زدن- اصولی که وضع شده بودند تا ما را به آرمان‌ها برسانند، وارد معرکه پیگیری «اهداف خود» تحت لوای مباحثی چون خدمت به انقلاب اسلامی بشوند.
از این جهت گفته شد «اهداف خود» که اگر فرد و یا گروهی به انقلاب اسلامی و نظام برآمده-تا هنگامی که در خط اسلام ناب باشد- معتقد و علاقه‌مند است و هر کسی غیر خود را با چوب ضدیت با انقلاب و یا ضدیت با ولایت فقیه به گوشه رینگ می‌کشاند خود نمی‌تواند تحت لوای انقلابی‌گری، انقلاب را دور بزند، حال آنکه اگر واقعا با ساختارهایی مشکل دارند و آن را ناکارامد می‌دانند باید از طریق روش اصلاح که درون خود این قوانین آمده است اقدام کنند.
و همچنین «اهداف خود» از آن جهت گفته شد که معتقدم پشتوانه و نیز جهت‌گیری «نهایی» این اقدامات در جهت جیب‌ها و شکم‌های برآمده‌ای است  که انشاء الله در زمان خودش باید بدان پرداخت.

مواردی نظیر منع افراد نظامی از ورود به جبهه‌ها و احزاب و بازی‌های سیاسی، عدم مجوز برای تأسیس شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی به بخش خصوصی و مواردی از این دست از جمله مباحثی است که به نظر امروزه به راحتی با توجیهاتی شکسته می‌شود و یا در شرف شکسته شدن است.
در کنار این موارد جا دارد اشاره شود به رانت‌هایی که توسط همین گروه‌های چاق‌شده بر سر خان رانت‌های اقتصادی پس از مدت‌ها نظامی‌گری و کارهای امنیتی برای ورودشان به عرصه فرهنگی و فکری و رسانه‌ای باز شده است.
بگذارید شفاف‌تر بگویم، عده‌ای از فضای نظامی و امنیتی رشد پیدا کرده در فضای سیاسی رانت‌های کسب کردند و به واسطه همین رانت سیاسی به کسب قدرت اقتصادی نائل شدند و امروزه در ادامه پیشروی خود فضای رسانه‌ای و فرهنگی و فکری را هدف قرار گرفته‌اند.

خبر تأسیس خبرگزاری‌های متعدد فلان و فلان، فلان مجتمع رسانه‌ای، فلان مجموعه سایت‌های خبری-تحلیلی، فلان شبکه تلویزیونی اینترنتی، فلان موسسه وابسته به فلان حاجی، فلان جبهه، فلان گروه مستندسازی، فلان شبکه اجتماعی** و صدها دست از این موارد که همه به پشتوانه‌ی جیب‌های پر پول گروهی شکل گرفته است مواردی است که به نظرم حتی اگر با دغدغه درست و پشتوانه‌ی پولهای سالم شکل گرفته باشند، غلط است چرا که همه مبتنی بر رانت‌هایی است که صرفا در خدمت گروه‌ی خاص قرار گرفته است و زمینه فساد، تکروی، تنبلی و قابلیت بروز یک نگاه خاص در داخل جمهوری اسلامی شده است.
تأسیس و تأمین نیروی این جمع‌ها متأسفانه با ظاهر دغدغه‌هایی چون «آقا تنهاست»، «الان حزب الله رسانه ندارد»، «آقا گفته جنگ نرم...» و ... آراسته شده و از این راه برای عامه بدنه حزب اللهی نیز یک ضرورت ایجاد می‌کنند.
 
نتیجه این شده است که الان در فضایی سیر می‌کنیم که یک نهاد نظامی و امنیتی به نهادی تبدیل گشته است که علاوه بر حضور در عرصه سیاست ابزارهای خودش جهت حضور اقتصادی، فرهنگی، فکری، رسانه‌ای، سیاست خارجه و حتی جریانات دانشجویی تولید کرده است و هر روز به واسطه این ابزارهای گسترده به قدرت خود می‌افزاید.
 
این یعنی حکومتی پرقدرت و موازی در کنار جمهوری اسلامی، یعنی حوزه‌ای که توان تأثیرگذاری‌های بالایی دارد ولی به علت‌هایی از جمله عدم شفافیت و آمیختگی با هاله‌ای از نگاه‌ها امنیتی و نظامی نه می‌شود از او بازخواست کرد نه به طور کامل فعالیت‌هایش را رصد کرد.
و البته می‌توان در مضرات این حکومت موازی خودمختار ِ در سایه برای انقلاب اسلامی و منافعش برای گروهی، بسیار سخن گفت که انشاء الله باشد برای بعد!

*هر چند که فعلا واقعا دایه بودن این نوکیسه‌‌گان مورد اشاره به شدت محل خدشه است.
** از این جهت که مصداق‌های این فلان‌ها را نمی‌گویم به شدت عذرخواهم هر چند آنها که چنین دغدغه‌ای داشته‌اند خود مصداق را گرفته‌اند.
***جریانی دانشجویی که چهار و هشت سال پیش برای روی کارآمدن یک کاندیدا تلاشهای بسیاری کرد هر چند که امروزه آن کاندیدا با نادیده گرفتن آن دخالت‌ها حرف از مهندسی انتخابات آتی توسط گروهی مشخص می‌زند که او را به جایگاهی رساندند و ای کاش که همین نظر را چند سال پیش می‌داشت و می‌گفت!